80 [= Tav 78,21]
Quero-vos eu ora rogar

Quero-vos eu ora rogar
por Deus, que vos fez, mia sennor:
non catedes o desamor
que m’avedes nen o pesar
que vos eu faço en vos querer
ben, e devede-l’a sofrer
por Deus e por me non matar,
ca nunca vos eu rogarei
por outra ren mentr’eu viver,
senon que vos jaç’en prazer,
por Deus, sennor, esto, que sei
que vos agora é pesar,
ca vos pesa de vos amar,
e eu non posso end’al fazer,
ca, se eu ouvesse poder
de qual dona quisess’amar,
atal sennor fora fillar
onde cuidasse ben aver;
mais de vós nunca o cuidei
aver, sennor, mais ave-l’-ei,
mentr’eu viver, a desejar.
E sabedes: des que vos vi,
mia sennor, sempr’eu desejei
o vosso ben e vos neguei
meu cor dest’e vo-l’encobri;
mais agora ja per morrer,
se vos pesa, ou per viver,
se vos prouguer, vo-lo direi.
 
 
 
 
5
 
 
 
 
10
 
 
 
 
15
 
 
 
 
20
 
 
 
 
25
 
 
 

Manuscritos


A 14, B 107

Edicións


I. Edicións críticas: Michaëlis (1990 [1904]: I, 33-34 [= LPGP 521]); Littera (2016: I, 628-629).
II. Outras edicións: Molteni (1880: 38-39); Carter (2007 [1941]: 9-10); Machado & Machado (1949: I, 148-149); Arbor Aldea (2016b); Rios Milhám (2017: I, 80); Arbor Aldea & Santiago Gómez (2019: 66-67). 
III. Antoloxías: Torres (1977: 494-495); Ferreiro & Martínez Pereiro (1996b: 112); Diogo (1998: 32-33).

Variantes manuscritas


1 vos] uus A   2 vos] uus A   4 m’avedes] mhauedes B; o] oo B   5 vos] uus A; faço en] fac en B; vos] uus A   6 -l’a] lo B   8 vos] uos A   10 vos] uus A; jaç’en] caya en B; prazer] praçer A   12 vos] uus A   13 vos] uus A; vos] uus A   14 e eu non posso end’al] ca eu nō possendal B   15 se eu] seu B; ouvesse] ouvess{e} A : ouuesso B   18 onde] ōn B   20 ave-l’-ei] aueloey B   21 viver] ueer B   22 vos] uus A   24 ben] be B; vos] uus A   25 vo-l’] uolo B; encobri] encobrir AB   26 per] por B   27 pesa] (ꝓu) pesa B

Variantes editoriais


1 vos] vus Michaëlis   2 vos] vus Michaëlis   5 vos] vus Michaëlis; faço en] faç(o) en Michaëlis : faç’em Littera; vos] vus Michaëlis   6 devede-l’a sofrer] devede-lo sofrer Michaëlis   8 vos] vus Michaëlis   10 vos] vus Michaëlis   12 vos] vus Michaëlis   13 vos] vus Michaëlis; vos] vus Michaëlis   14 posso] poss(o) Michaëlis : poss’ Littera   15 ouvesse] ouvess’o Littera   22 vos] vus Michaëlis   24 vos] vus Michaëlis   26 per] por Michaëlis, Littera   27 vos] vus Michaëlis; per] por Michaëlis, Littera   28 vos] vus Michaëlis

Métrica


Esquema métrico: 8a 8b 8b 8a 8c 8c 8a (I [= Tav 161:259]) + 8a 8b 8b 8a 8c 8c 8b (II-IV [= Tav 163:39])

Encontros vocálicos: 5 faço‿en

Notas


Texto
  • *

    Na edición de Michaëlis (e de Littera) todas as estrofas aparecen sintacticamente isoladas. Sobre o carácter de cantiga próxima ás cantigas ateúdas, cunha ligazón copulativa das dúas últimas estrofas, véxase nota á cantiga 55.

  • 6

    A variante de B mostra a vacilación na construción das perífrases obrigativas con dever, que podían aparecer sen preposición a (devede-l’a sofrer vs. devede-lo sofrer). Neste caso, A opta pola forma maioritaria, rexeitada nesta pasaxe por Michaëlis, que recorre á lección do Cancioneiro da Biblioteca Nacional. Véxase nota a 146.29.

  • 10

    Nótese tamén a variante de B (caer en prazer) para jazer en prazer (véxase nota a 56.15).

    As formas regulares jaço, jaça, presente de indicativo e de subxuntivo de jazer (< iacēre) son as ofrecidas polo Cancioneiro da Ajuda (80.10, 130.1 –<iazco> B–, 174.4 –<iasco> B–,  346.7), fronte ás formas jasco e jasca e demais formas do presente subxuntivo –anómalas a partir do lat. iacĕo e iacĕam, respectivamente–, propias dos apógrafos italianos (14.32, 1605.10 e 13, 1606.21)1 .

    En A, por outra parte, é de salientar a forma gráfica <praçer> prazer (e tamén <façen> fazen en 386.6), nun ámbito fonolóxico –as sibilantes– onde se detectan grafías diversas e algúns lapsos, probabelmente sen transcendencia fonolóxica. Véxanse tamén notas a 66.21, 69.7, 88.15 e 89.2.

  • 11

    O texto permitiría interpretar que a invocación presente neste verso sexa por Deus Sennor (véxase no corpus este sintagma en 286.1, 500.5); mais a presenza do vocativo sennor dirixido á dona nas outras estrofas (véxase vv. 2, 20 e 23) aconsella fixar tamén nesta segunda estrofa esta mesma invocación á sennor.

  • 14

    Obsérvese a alternancia entre a copulativa e en A e a causal ca (ou que) en B, presente tamén noutras pasaxes (94.22, 140.28, 317.15). Porén, tamén se rexistra a alternancia contraria (véxase nota a 64.15).

  • 15-16

    A corrección en A indica a preferencia, neste caso, por aver poder, que convive con aver o poder ao longo do corpus (cfr. se d’al ouvesse poder, 24.11; logo vos soube tan gran ben querer / que non coidei que ouvesse poder, 300.3). Nótese, ademais, o hipérbato nestes versos: ‘se eu ouvesse poder de amar qual dona quisesse’. Cfr. nota a 88.4.

  • 18

    A interpretación da abreviatura <ōn> é onde (tamén en 32.10-11 e 87.21, do mesmo copista), o mesmo que <ēn> é ende (59.16 e 71.23 do mesmo copista c do Cancioneiro da Biblioteca Nacional, e 482.29 e mais 483.16, do copista b). Ambas as formas abreviadas son case exclusivas de B.

  • 22

    O uso explicativo de sabedes faino perfectamente equivalente a unha forma de imperativo, tal como volve aparecer no íncipit da cantiga 649.

  • 25

    Neste verso rexístrase, máis unha vez, o provenzalismo cor, que compite con coraçon na lingua das cantigas.
    A rima con vi (v. 22) e o necesario paralelismo con desejei (v. 23) e neguei (v. 24) esixen a emenda da lección <encobrir> dos manuscritos (este erro, común a AB, debía estar xa nun antecedente común, pois non parece polixenético).

  1. ^

    Se cadra son produto da analoxía cos verbos incoativos e similares (cfr., por exemplo, conhosco vs. conhoces).

Buscar
    Non se atopou ningún resultado