31 [= Tav 47,31]
Vedes, fremosa mia senhor

Vedes, fremosa mia senhor,
seguramente o que farei:
entanto com’eu vivo for
nunca vos mia coita direi,
ca non m’avedes a creer,
macar me vejades morrer.
Por que vos ei eu, mia senhor,
a dizer nada do meu mal,
pois desto sõ[o] sabedor
segurament’, u non jaz al,
que non mi avedes a creer,
macar me vejades morrer?
Servir-vos-ei [eu], mia senhor,
quant’eu poder, mentre viver;
mais, pois de coita sofredor
soo, non vo-lo ei a diz[er],
que non [m]’avedes a creer,
[macar me vejades morrer].
Pois eu entendo, mia senhor,
quan pouco proveito me ten
de vos dizer quan grand’amor
vos ei, non vos falar[ei] én,
que non [m]’avedes a creer,
[macar me vejades morrer].
 
 
 
 
5
 
 
 
 
10
 
 
 
 
15
 
 
 
 
20
 
 
 
 

Manuscritos


B 57; B 72

Esta cantiga conta con dupla documentación no Cancioneiro da Biblioteca Nacional, xa que aparece completa en B 57 e, de novo, en B 72, onde son copiadas (con variantes non substantivas) as dúas primeiras estrofas en orde inversa.

Edicións


I. Edicións críticas: Michaëlis (1990 [1904]: I, 679-680 e 702 [= LPGP 327-328]); Littera (2016: I, 353).
II. Outras edicións: Molteni (1880: 18-19 e 24); Machado & Machado (1949: I, 75-76 e 92-93); Rios Milhám (2017: I, 31).
III. Antoloxías: Nunes (1959: 236-237); Magalhães (2007: 115).

Variantes manuscritas


1 senhor] senoʳ B’   2 seguramente o] seguramt̄ B’; o que] eq̄ B’   3 entanto com’eu] nos dias en q̄ B’   4 vos] ues B’   5 ca] Que B’; m’avedes] mħaueds̄ B’; a creer] om. B’   6 macar me vejades morrer] om. B’; machar B; morrer] moirer B   7 vos] uos B’   9 sõ[o]] sō B : om. B’   10 segurament’, u non jaz al] segrametu nō iaz al B : seguramt̄ hunō aal B’   11 mi] om. B   12 mcar B’

Variantes editoriais


Michaëlis edita como dúas cantigas diferentes as dúas aparicións do texto en B1.

2 seguramente] segurament(e) Michaëlis   4 vos] vus Michaëlis   7 vos] vus Michaëlis   11 mi avedes] [m’]avedes Michaëlis : m'havedes Littera   13 vos] vus Michaëlis; [eu]] om. Littera   16 soo ... vo-lo] sõo ... vo’-l(o) Michaëlis : som ... vo-lo Littera   17 que] ca Michaëlis   21 vos] vus Michaëlis   22 vos ... vos] vus ... vus Michaëlis   23 que] ca Michaëlis

Métrica


Esquema métrico: 4 x 8a 8b 8a 8b 8C 8C (= Tav 99:47)

Encontros vocálicos: 2 seguramente‿o; 11 mi‿avedes; 16 -lo‿ei

Notas


Texto
  • 1

    O uso de vedes (forma de presente de indicativo) como imperativo con valor presentativo no verso inicial da cantiga é frecuente no corpus: Vedes, senhor, ... / ..., / ali tenh’eu o coraçon: / ... (49.1); Vedes, senhor, ..., / ..., ja vós sempre seredes, / senhor fremosa, de mí poderosa (50.1); Vedes, amigos, que de perdas ei / des que perdi por meu mal mia sen[h]or: / ... (378.1). Do mesmo xeito, tamén é moi frecuente no interior da composición: Vedes por que o dig’assi: / ... (758.8); Vedes por que: ... (1085.5); e vedes: / ... (1495.18) etc.

  • 3

    Nótese a equivalencia construtiva de entanto como e nos dias (en) que nas dúas versións do texto, en liña coa súa coexistencia ao longo do corpus trobadoresco profano.

  • 5

    Mantemos a variación lingüística do refrán (ca vs. que) presente na versión completa da cantiga en B 57, en liña con outras variacións de maior ou menor entidade que se detectan no refrán dalgunhas cantigas. Véxase nota a 66.6. Cfr. nota a 27.4.

  • 6

    A conxunción concesiva macar, de orixe grega, é case exclusiva do rexistro poético, tal como se deduce do seu uso na poesía trobadoresca profana e da súa alta frecuencia nas Cantigas de Santa Maria. A súa aparición noutro tipo de textos é moi escasa (véxase CGPA, s.v. macar). Cfr. nota a 57.6.

  • 9

    Fronte á forma monosilábica son derivada directamente do lat. sŭm, os resultados sõo e soo xerados por analoxía (sŭm → *sono > sõo > soo) computan como bisilábicas, mais tamén poden funcionar como unisilábicas (sõo 14.19, 63.12, 292.18, 317.18, 1118.8, 1629.2, e soo en 1431.1, 1577.2). Para alén de que ambas as formas (a etimolóxica son e a analóxica sõo ~ soo) poden convivir nunha mesma cantiga, os manuscritos ofrecen unha variación que demostra a necesidade de emenda nestes casos: en 354.7 concorren como monosilábicas as formas soo (A) e son (B), mentres que, por exemplo, en 1650.1 é V o cancioneiro que erra con son fronte a soo de B. Cfr. notas a 47.20 e 241.10.

  • 10

    A frase formularia u non jaz al ‘certamente, sen dúbida’, concorrente con u al non jaz (só en 55.15), é equivalente a u al non á (e as súas variantes), como se patenta a través da variante de B 72 (véxanse notas a 25.11 e 66.29). De todos os xeitos, nótese como na segunda copia da cantiga se rexistra a variante fraseolóxica u non á al (<hunō aal B’), que só se rexistra en 104.34.

  1. ^

    Recollemos, por tanto, só as variantes do texto completo (Michaëlis nº 341).

Buscar
    Non se atopou ningún resultado