109 [= Tav 104,9]
Senhor, que coitad’oj’eu no mundo viv’, e quero-vo-l’eu ja dizer!

Senhor, que coitad’oj’eu no mundo viv’, e quero-vo-l’eu ja dizer!
Entenden-me todos mia mort’e mia coita, e non ei poder
de m’encobrir e nen un conselh’i non sei.
Mais est’, ao meu grado,
mui ben sera jurado,
senhor: que nunca vos amei!
E, quando m’a mí rogan muitos que lhis diga por Deus se vos quero ben,
logo lhis eu juro que outra molher amo máis d’outra ren,
ca non vós, senhor, por que eu tant’afan levei.
Mais est’, ao meu grado,
[mui ben sera jurado,
senhor: que nunca vos amei!]
Esses vossos olhos me fazen que non ei eu poder de m’encobrir,
ca, des que os vejo, non poss’eu per ren os meus deles partir,
nen meu coraçon nunca o de vós partirei.
Mais est’, ao meu grado,
[mui ben sera jurado,
senhor: que nunca vos amei!]
Eu perjurar-me posso, mais nunca verdade desto saberan per min;
mais a Deu-lo rogo, que sabi a mia coita, que me valha i,
ca, se me non val, a pran por vós me perderei.
Mais est’, ao meu grado,
[mui ben sera jurado,
senhor: que nunca vos amei!]
U vos eu vi un dia e os vossos olhos ouve de veer sabor,
logo me disseron, porque vos catava, que moiro, senhor,
por vós e que d’outra ren nen sabor non ei.
Mais est’, ao meu grado,
[mui ben sera jurado,
senhor: que nunca vos amei!]
 
 
 
 
5
 
 
 
 
10
 
 
 
 
15
 
 
 
 
20
 
 
 
 
25
 
 
 
 
30

Manuscritos


B 136

Edicións


I. Edicións críticas: Michaëlis (1990 [1904]: I, 768-770 [= LPGP 680-681]); Littera (2016: II, 172-173); González (2018: 167).
II. Outras edicións: Molteni (1880: 51-52); Machado & Machado (1949: I, 195-196); Rios Milhám (2017: I, 109).
III. Antoloxías: Tavares (1961); Ferreiro & Martínez Pereiro (1996b: 147-148).

Variantes manuscritas


1 mundo] mūde B   6 vos] uos B   8 logo] loguo B   9 levei] leu’ B   13 encobrir] ētobrir B   19 desto] a desto B

Variantes editoriais


Fronte á consideración dos vv. 1-2 de 19-20 sílabas, marcados pola rima, en Michaëlis (e Littera) estes versos son segmentados (vivo, / dizer / coita / poder; diga / ben / amo / ren; eu / encobrir / ren / partir; é / mi / coita / i; olhos / sabor / catava / senhor), o cal a obriga a leves emendas textuais (vv. 1, 7, 8, 19) para tratar de acomodar a versión do manuscrito coa regularidade métrica.

1 no mundo viv’, e] no mundo vivo Michaëlis : [e]no mundo vivo Littera   2 mort’] mort[e] Littera   3 nen un] nenhun Michaëlis : nẽum Littera   6 vos] vus Michaëlis   7 E] om. Michaëlis; vos] vus Michaëlis   8 máis] [muito] mais Michaëlis : [mui] mais Littera   12 vos] vus Michaëlis   14 poss’] poss[o] Littera   18 vos] vus Michaëlis   19 nunca verdade desto] nunca (verdad’é) / aquesto Michaëlis; min] mi Michaëlis, Littera, González   20 sabi a] sab’a Michaëlis : sab’i a Littera   24 vos] vos Michaëlis   25 vos] vus Michaëlis   26 vos] vus Michaëlis : [eu] vos Littera   30 vos] vos Michaëlis

Métrica


Esquema métrico: 19a 17a 12b 6’C 6’C 8B (I, III, V) + 20a 17a 13b 6’C 6’C 8B (II, IV) (cfr. Tav 255:2 e 255:1)

Encontros vocálicos: 15 nunca‿o; 20 sabi‿a; 25 dia‿e

Notas


Texto
  • *

    Obsérvese a alternancia métrica entre as estrofas, coa presenza de unha sílaba máis nos vv. 1 e 3 das estrofas pares.

  • 1

    Nótese a intertextualidade entre este verso e o incipit da cantiga 1312, de Fernand’Esquio, tal como foi apuntado por Elsa Gonçalves (2016 [1992]: 226).

  • 20

    A segmentación proposta en Littera (que sab’i a ...) é contraditoria coa grafía <sabha> de B, que solicita [i] átono. Neste sentido, a transcrición inmediata sería unha forma sábia, de presente de subxuntivo. No entanto, o texto solicita unha forma de presente de indicativo, xa estabelecida por González, a seguir a esteira de Michaëlis que editara sab’a mia coita); e así o confirman as repetidas construcións que achamos ao longo do corpus, do tipo Deus, que sabe ... + presente de subxuntivo. Véxanse, entre outros, os seguintes contextos:

            Mais rog’a Deus, que sab’o mal
            que me mia sennor faz sofrer,
            que El me faç’ensandecer (189.22-24)

            mais Deus, que sab’a sobeja
            coita que m’ela dá, veja
            como vivo tan coitado (561.7-9)

            mais Deus, que sabe ben que ést’assi,
            pois eu morrer, demande-lho por min (944.r)

    Na realidade, a (minoritaria) terminación -i, fóra da súa presenza, sen regularidade, na P1 dos pretéritos fortes, pode acharse nalgún substantivo (sangui), nalgúns adverbios (eiri, tardi, longi) e moi raramente nalgunha outra forma verbal allea ao pretérito, como guii ‘guíe’ (1407.15).

    Na produción medieval achamos a forma sabi n’A demanda do Santo Graal (cfr. CGPA):
            Entom chamou o escudeiro e disse-lhi:
            – Sabes tu quem som?
            – Senhor, nom, disse el.
            – Ora sabi, disse el, que eu som [S]amaliel, filho de             
            Froila que foi rei de Gauna que rei Artur matou ante Paris.

  • 21

    A locución adverbial a pran (só en 1352.19 e 1618.6) convive coa xeral de pran, que presenta tamén a variante minoritaria de chão (véxase nota a 459.3).

Buscar
    Non se atopou ningún resultado