I. Edicións críticas: Michaëlis (1990 [1904]: I, 251); Spampinato Beretta (1987: 108-109 [= LPGP 291-292]); Littera (2016: I, 322).
II. Outras edicións: Molteni (1880: 101-102); Carter (2007 [1941]: 74); Machado & Machado (1949: I, 386); Arbor Aldea (2016b); Rios Milhám (2018a: II, 222).
1 Meu] Eu A : Men B; vos] uus A 4 nunca] nuca B 5 me façades] me façedes A : mj facades B 7 ca] (E) Ca B 8 o] a B; ést’atal] ental B 11 me façades] Mi facades B 14 sennor o] senholo B 17 me façades] Mi facades B
1 vos] vus Michaëlis, Spampinato Beretta 9 vos] vus Michaëlis, Spampinato Beretta 16 vos] vus Michaëlis, Spampinato Beretta
Esquema métrico: 3 x 10a 10b 10b 10a 10C 10C (= Tav 160:52)
A lección hipométrica de B parece, en principio, debida a un erro de transmisión.
Máis unha vez se rexistra o fenómeno, frecuente na lingua trobadoresca, da repetición da conxunción completiva ca (ou que) após unha cláusula parentética: E bei sei eu de pran ca, ... / ..., / ca perderei eu o corpo... Véxase nota a 52.2-3.
Repárese, ademais, na hipérbole: a perda do corpo, isto é, a morte, non implica o cesamento do pesar.
Neste caso B presenta a asimilación gráfica senho-lo, que esporadicamente se rexistra no corpus. Véxase nota ao 139.2.