| 1 | Ben sabia eu, mia senhor, |
| 2 | que, pois m’eu de vós partisse, |
| 3 | que nunca veeria sabor |
| 4 | de ren, pois vos eu non visse, |
| 5 | porque vós sodes a melhor |
| 6 | dona de que nunca oisse |
| 7 | omen falar, |
| 8 | ca o vosso bõo semelhar |
| 9 | sei que par |
| 10 | nunca lh’omen pod’achar. |
| - | |
| 11 | E, pois que o Deus assi quis, |
| 12 | que eu sõo tan alongado |
| 13 | de vós, mui ben seede fis |
| 14 | que nunca eu sen cuidado |
| 15 | én viverei, ca ja Paris |
| 16 | d’amor non foi tan coitado |
| 17 | nen Tristan: |
| 18 | nunca sofreron tal afan |
| 19 | nen [o] an |
| 20 | quantos son nen seeran. |
| - | |
| 21 | Que farei eu, pois que non vir |
| 22 | o mui bon parecer vosso? |
| 23 | Ca o mal, que vos foi ferir, |
| 24 | aquele x’ést[e] o nosso, |
| 25 | e por ende per ren partir |
| 26 | de vos muit’amar non posso |
| 27 | nen farei; |
| 28 | ante ben sei ca morrerei |
| 29 | se non ei |
| 30 | vós, que sempre i amei. |