Que trist’oj’eu and’e faço gran razon:
foi-s’o meu amig’, e o meu coraçon,
donas, per bõa fe, ala ést’u el é.

[E] con tan gran coita perderei o sén:
foi-s’o meu amig’, e todo [o] meu ben,
donas, per bõa fe, [ala ést’u el é].

[P]erderei o sén, donas, ou morrerei:
foi-s’o meu amig’, e quanto ben [eu] ei,
donas, [per bõa fe, ala ést’u el é].

Que a dur quitou de meus olhos [os] seus:
foi-s’o meu amig’, e o lume dos meus,
donas, [per bõa fe, ala ést’u el é].