Non vou eu a San Clemenço orar e faço gran razon,
ca el non mi tolhe a coita que trago no meu coraçon,
nen mi aduz o meu amigo,
pero lho rog’e lho digo.
Non vou eu a San Clemenço, nen el non se nembra de min,
nen mi aduz o meu amigo, que sempr’amei, des que o vi,
nen mi aduz o [meu amigo,
pero lho rog’e lho digo].
Ca, se el m[e] adussesse o que me faz pẽad’andar,
nunca tantos estadaes arderan ant’o seu altar,
nen mi aduz [o] meu [amigo,
pero lho rog’e lho digo].
Ca, se el m[e] adussesse o por que eu moiro d’amor,
nunca tantos estadaes arderan ant’o meu Senhor,
nen mi aduz [o] meu [amigo,
pero lho rog’e lho digo].
Pois eu e mia voontade
de o non veer son ben fis,
que porrei, par caridade,
ant’el? Candeas de Paris?
En mi tolher meu amigo
filhou comigo perfia,
por end’arderá, vos digo,
ant’el lume de bogia.