Con vosso medo, mia senhor,
quer’eu agora começar
ũa tal ren que acabar,
se Deus quiser, non poderei,
ca provarei d’alhur viver:
e Deus non m’én dé o poder
des que m’eu de vós alongar,

mais dé-mi a morte, mia senhor,
Deus, e nunca me leix’estar
assi no mund’, a meu pesar,
come ja sen vós estarei
(aquesto sei), des que viver
non poder vosco nen veer
o vosso mui bon semelhar,

c[a] nunca [vos] Deus, mia senhor,
no mundo quiso fazer par,
nen outrossi non [o] quis dar
a esta coita que eu ei,
e averei, des que viver
non poder vosc’, e Deus morrer
me leix’u m’eu de vós quitar!