(I) Vin hoxe un escudeiro moi rufo coa idea de obter de Maior Garcia unha garantía por uns poucos cartos que lle debía; e dixo ela cando o viu tan decidido: “Señor, non me ataquedes así, e virá agora aquí un xudeu con quen vou facer un negocio e xa vos hei dar conta (II) dos vosos diñeiros; e tornade aquí ao mediodía, e mentres tanto virá da Xudaría aquel xudeu con quen negociei e un mouro, que ha de chegar aquí, con quen tamén hei de facer un trato, e, de calquera maneira, farei que sexades pago”.
(III) E o mouro chegou logo alí e ela pensou que el pagaría a vella débeda que ela debía; mais dixo o mouro: “Nin pensar que vós paguedes nada cos meus cartos, a menos que eu faga unha carta notarial sobre vós, porque xa enganastes a un xudeu”.
(1) E ela dixo: “Facede vós o documento que queirades sobre min, pois doutro xeito non podo ter aquel home pago”.
(2) E o mouro enseguida escribiu a carta notarial sobre ela e sobre todo o que ela tiña; e pagoulle e deixoulle unha copia.