(I) – Señor abade, eu pídovos (facer un) acordo: que me concedades un don se a cousa vos agrada, que quero ser o voso almirante naquel noso mar de aló. E, se o facedes, (prométovos) de boa fe que a todos os barcos que se encontran aló os farei partir dun meu vento, que todos… (?).
(II) – Don Arnaldó, xa que tendes un tal poder eólico, vaivos ben, e por iso vos debe ser outorgado este don; mais digo eu: Ai!, por que nunca ningún rei outorgou tal don? Porén, eu non quero galardón, mais, xa que volo outorguei, (ordeno que) vos chamen «Almirante Sisón».
(III) – Debo de vos agradecer moito o don e o título honorífico que me outorgastes, e aínda vos quero asegurar que producirei tamén un vento cortés, xa que á miña señora, que é a mellor do mundo e a máis fermosa, a hei levar a ultramar, (co mar) en bonanza, en compañía doutras cen doncelas.
(IV) – Don Arnaldó, errastes ao facerdes atravesar o mar á vosa señora a forza de peidos, pois coido que no mundo non hai tres (mulleres) de tan gran valor; e xúrovos por San Vicente que non é bo galanteador de donas quen fixer iso á mantenta.