(I) Non levaba diñeiro agora cando tiven que pasar por Campos e quixen facer pousada na casa dun cabaleiro que se ten por infanzón, e soltoume un can entón e mordeume o cabalo.
(II) Para a miña desgraza, tiven que chegar só alí –oxalá non chegase!– a un lugar onde hai tal can fareleiro, porque, se el fose coxo, non se fora botar ao vergallón roxo do meu cabalo.  
(III) Non vistes albergue peor preparado que o que encontrei entón cando a el cheguei, nin vistes home máis coaccionado do que eu fun por un mastín; e fíxome tal no rocín, que semellaba un lobado.
(IV) Non actuei con cordura cando desde a porta o vin dentro, porque o chamei: encirroume o grande can, que nunca deixou de morder até que fixo en min tal como fixo no rocín un lobado.