(I) –Joán Soárez, non podo deixar de vos dicir o que vexo aquí: vexo Lourenço disputar con moitos, mais non o vexo disputar comigo; e eu ben sei por que fai isto: porque el sabe que. todo o que é preciso na arte de trobar, eu o sei todo e todo está en min.
(II) –Joán d’Avoín, ouvinvos agora louvar o voso trobar e moito me rin por iso; dicide tamén que sabedes mellorar de status, pois ben o podedes dicir así, e que Toledo e Orgaz é voso e que todo canto no mundo se fai por vós existe, e dicídeo así.
(III) –Joán Soárez, eu só direi aquilo que eu saiba ben, e do que se fai polo mundo sei que se fai por min ou por alguén; mais eu non podo posuír Toledo nin Orgaz, mais no trobar, que Deus me concedeu, coñezo ben se alguén troba mal.
(IV) –Joán d’Avoín, [...].