(I) Fernán Díaz, este que anda aquí, foi unha vez ás terras de alén mar, e polo que eu ouvín, o pecador foi probar todo canto bo mestre de engastar pedras encontrou; aínda que non achou ningún mestre engastador que lle soubese engastar o seu ollo.
(II) E aínda que aló encontrou un moi bo mestre como non hai outro no mundo que saiba tanto coma el de engastar pedras e de facer un moi bo labor do engaste, e, malia que lle tomou medidas do ollo, fíxolle o engaste tan estreito que non lle puido caber alí o ollo, (III) porque a don Fernando así lle aconteceu cun mestre con quen andou en tratos: cambioulle o ollo que levou de aquí e díxolle que era un zafiro destes mal feitos de Le Puy, e alí lle meteu un grande ‘ollo de boi’, o maior que no mundo encontrou.
(1) (Don Fernando) quíxolle meter alí un ‘ollo de cabra’ e (o mestre) non lle puido facer o engaste, así que (don Fernando) ficou co ‘ollo de boi’ (que lle meteu o mestre).