(I) Don Estevão, eu onte comín no pazo do rei, nunca vistes mellor comida, e contareivos o xantar aquí, porque un sente pracer ao falar diso: os vosos ollos non viron nunca outro tal pan nin tampouco verán outro tal viño como o que eu alí bebín, (II) nin vistes nunca, así Deus me perdoe, un xantar mellor, e héivolo contar: hai dez anos que non vistes un capón como o que eu alí houbo nin vistes, ben o sei, un cabrito mellor, nin vistes un lombo adubado con viño e allos e sal como o que alí me deu a min un criado, (III) nin vistes nunca ninguén comer como eu comín, nin vistes un xantar igual, nin vistes ninguén en ningún lugar estar máis satisfeito do que eu alí estiven, porque a min non me faltaba de nada; e nunca vistes nin habedes de ver ningún home máis satisfeito por comer ben.