(I) É un moi bo partido para casar, pero sen caravilla, na Porta do Ferro, unha tendeira; e direivos como e por que o é: para un rico-home que non pode ter fillo nin filla, poderao facer con aquela que fai un fillo cada mes.
(II) Dígovos que eu, se fose rico home ou tivese moita riqueza [...] a quen deixar o meu diñeiro e a miña herdanza, casaría —perante Deus digo a verdade— con aquela que empreña cada mes.
(III) E sería certamente un grave prexuízo e dano para min, abofé, e mingua da miña sorte, e un infortunio sen medida, se despois de eu casar con tal muller ela non empreñase de min unha vez, pois empreña doce veces ao ano.