UCollatio

Texto críticoB 365
1Pois tan muit’á que mia senhor non viPoys tan muyta que mha senhᵉ non uj
2e me máis vejo no mundo viverE me mays ueio no mundo uiuer
3e m’eu tan gran coita pudi sofrer,E meu tan g̃m coyta pudi sofrer
4per boa fe, pois dela non morri,Per boa fe poys dela non moiri
5ja máis por coita nunca ren darei,Ja mays por coyta nunca ren darey
6ca, por gran coit’aver, non morrerei.Ca por gram coyta uer non moirerey
-
7E, quando m’eu da mia senhor parti,E quando meu da mha senhor ꝑti
8non cuidava esse di’a chegarNon cuidaua esse dia chegar
9viv’aa noite, e vejo-m’ar andarViuaa noyte . e ueio mar andar
10viv[o]; e, pois tal coita padeci,Viue poys tal coyta padeçi
11ja máis por coita nunca ren darei,Ja mays pᵉ coyta nūca ren darey
12[ca, por gran coit’aver, non morrerei].< >
-
13E, pois esta, que vos digo, sofri,Epoys esta queuꝯ digo sofri
14ben devo de pran a sofrer qualquerBen deuo depram a sofrer qual q̄r
15outra coita qual mi Deus dar quiser,Out̃ coyta qʷl mj d’s dar qui ser
16ca, pois per esta morte non prendi,Ca poys per esta morte non p’ndy
17ja máis [por coita nunca ren darei,Ja mays ·
18ca, por gran coit’aver, non morrerei].< >